قالب های شعری
مثنوی از مثنی گرفته شده وبه اشعاری گویند که
قافیه ی هر بیتی مستقل است و با بقیه ی بیت ها ی
دیگر تفاوت دارد . از این رو ، هر تعداد که بخواهیم ،
قافیه برای ابیات پیدا می شود ، زیرا کلمات قافیه
عوض می شوند و بدین ترتیب ، هیچ گونه کمبود
قافیه پیش نمی آید و می توان هزاران بیت شعر
سرود و حتی اشکالی ندارد قافیه های یک بیت
را پس از چند بیت بعد ، دوباره به کار ببریم .
به همین دلیل ، داستان ها ، حماسه ها و اغلب
مطالب طولانی به صورت مثنوی سروده شده است .
حداقل مثنوی 2 بیت است ، اما حداکثر آن هیچ محدودیتی ندارد .
- حماسه ها : شاهنامه ی فردوسی ،
گر شاسپ نامه ی اسدی توسی - داستانهای
عاشقانه یا عارفانه : خمسه یا پنج گنج نظامی گنجوی
. هفت اورنگ جامی . کتابهای تعلیمی عرفانی و اخلاقی
: حدیقة الحقیقه ی سنایی ، گلشن راز شبستری ،
مثنوی مولوی ، اسرار نامه ، الهی نامه ،
منطق الطیر و مصیبت نامه عطار، و بوستان سعدی.
2- غزل : در لغت به معنی عشق بازی و گفتن
سخن عاشقانه است غزل های اولیه ی زبان فارسی
تا حدود قرن هشتم از لحاظ موضوع همه عاشقانه بود ،
اما از آن پس ، موضوعات مختلف به محدوده ی غزل
وارد شد ، چنان که در دوران معاصر، موضوعات
سیاسی هم در حدی وسیع در غزل راه یافته است.
امروزه غزل و قصیده ، تفاوت مهمی جز در تعداد
بیت ندارند . در مورد تعداد ابیات غزل ، نظریات
متفاوتی وجود دارد ،ولی بیشتر تعداد ابیات بین
پنج تا پانزده بیت را با وضع قافیه ای که گفتیم ،
غزل دانسته اند و از 16 بیت به بالا را قصیده
می شمارند البته غزل های بیش از 15 بیت هم گاه
گاهی دیده می شود ، اما شکل معمول آن
بین 5 تا 15 بیت است . در غزل ، رعایت یک موضوع
خاص و واحد ، شرط نیست ؛ یعنی ، می توان
در یک غزل ، چند نکته ی جداگانه را مطرح کرد .
در مورد غزل نمی توان استاد واحدی را به عنوان
بهترین نام برد ، اما می توانیم چند نفر را در هر
مسیر به عنوان برگزیده نام برد .
جلال الدین محمد مولوی = غزل کاملا عارفانه
شمس الدین محمد حافظ = غزل عرفانی ، اجتماعی
شیخ مصلح الدین سعدی = غزل عاشقانه
صائب تبریزی = غزل به شیوه ی سبک هندی
فرخی یزدی = غزل اجتماعی – سیاسی
3- قصیده : شعری است که از لحاظ شکل و قافیه
مانند غزل ؛ یعنی ،قافیه ها در مصراع اول و مصراع های
زوج می آید و در آن معمولا یک قصد معین ، یعنی ، یک
موضوع واحد محور سخن قرار می گیرد و از این جهت
با غزل تفاوت دارد ، چون در غزل ،موضوع واحد ،
شرط نیست . تفاوت قطعی غزل با قصیده در ابیات
آن هاست ، زیرا غزل بین 5 تا 15 بیت است ،
اما قصیده ، حد اقل شانزده بیت است و
حد اکثر آن آزاد است . و تا بیش از 220 در قصاید
خاقانی دیده می شود .بدیهی است که در باره ی
شماره ی ابیات قصیده ، نظریات دیگری نیز وجود دارد ،
اما امروزه بهترین راه شناخت قصیده نسبت به غزل ،
شماره ی ابیات آن است که اگر از 16 بگذرد ، قصیده است.
سرایندگان قصیده : قرن 4 = رودکی
قرن 5= ناصر خسرو قرن 6= انوری ابیوردی ،
خاقانی شروانی ، سید حسن غزنوی و
سنایی غزنوی قرن 7= سعدی
دوره ی معاصر= ملک الشعرا ، محمد تقی بهار
قطعه : شعری است که هیچ یک از ابیاتش مصَرّع نیست
؛ یعنی، قافیه هایش فقط در مصراع های زوج قرار دارد .
نام قطعه را به این سبب به این نوع شعر داده اند
که گویی قطعه ای از غزل یا قصیده را از میان آن
بریده باشند ، چون قافیه غزل و قصیده فقط در
آخر بیت هاست مگر نخستین که هر دو بیت هایش
دارای قافیه است . حداقل ابیات آن 2 بیت است
اما حداکثر آن مشخص نشده است ؛ معمولا
حد اکثر تا78 بیت است.در قطعه ، غالبا موضوعات
اخلاقی و اجتماعی مطرح میشود ، اماباز موضوع
معینی ندارد . سرایندگان قطعه : ابن یمن فریومدی
در قر ن8 بهترین سراینده ی قطعه شناخته شده است
و سپس به ترتیب انوری ابیوردی قرن 6 و
پروین اعتصامی (معاصر) جای دارند .
5- چهار پاره : از جهت شکل ظاهری ، یک چهار پاره ،
ترکیبی است از چندین قسمت که هر کدام دو بیت
باشند با وزن یکسان و در هر بخش از جهت
شکل قافیه ، کاملا شبیه یک قطعه باشد ،
یعنی ، قافیه هایش فقط در آخر بیتها قرار
می گیرد و قافیه ی هر دو بیت مستقل و با بقیه ی
دو بیت ها تفاوت دارد . تنها تفاوت یک چهار پاره
با مجموعه ای از چندین قطعه دارای دو بیت ،
در این است که دو بیت های چهار پاره از جهت موضوع ،
به هم مربوط و در دنباله یکدیگر هستند ، اما هر
قطعه باید موضوعی مستقل داشته باشد چهار پاره
در دوران معاصر ابداع شده است و محدودیتی در
تعداد دو بیت ندارد .
6- رباعی و دو بیتی : این دو
نوع شعر از جهت شکل ظاهر ، شباهت های
بسیاری با هم دارند . قافیه های هر دو در
مصراع های 1،2و 4 قرار دارد و در مصراع سوم ،
بسته به اختیار شاعر است ؛ یعنی، حق دارد که
قافیه را در هر چهار مصرع هم رعایت کند .
در هر رباعی یا دو بیتی ، یک موضوع کاملا
مستقل مطرح می شود .لازم به ذکر است
که رباعی از اربعه گرفته شده و بر وزن
لاحول ولاقوه الا بالله می باشد. از رباعی
گویان معروف خیام-ابو سعید ابو الخیر-
حواجوی کرمانی واز دوبیتی گویان باباطاهر
که به آن فهلویات نیز گویند.
7-مسمط:نوعی قصیده مرکب از بخشهای
کوچک که همه در وزن ودرعدد مصراع یکی
ودر قوافی مختلف باشند مثلادرابتداپنج مصراع
بر یک وزن وقافیه بیاید ودر آخر یک مصرع بیاید
که در وزن یکی ولی در قافیه متفاوت با شد.که
از مجموع آن شش مصرع یک بخش تشکیل
می شود که به آن یک لخت یا رشته گویند
ودررشته دوم پنج مصرع بر یک قافیه اما
متفاوت ازقافیه های رشته اول وبیت
ششم هم قافیه وهم وزن بیت آخر لخت
اول ازمسمط گویان منوچهری-وقاآنی میباشد.
8-ترکیب بند وترجیع بند:آن است که از چند قسمت
اشعارمختلف تشکیل شده باشد همه دروزن
یکی ود رقوافی مختلف مثلا چند بیت بر یک
وزن وقافیه بیاید ودر پایان آن یک بیت مقفی
بیاورند که با ابیات پیش در وزن متحدودرقافیه
متفاوت باشد.( اگر بیت در آخر عیناتکرار شود:
ترجیع در لغت گرداندن آوازاست (تحریر در آواز)
ترکیب بند وترجیع بند انواع مختلف دارد که با
توجه به تعداد ابیاتن نام گذاری شده
مثلا:مربع ترکیب -مخمس ترکیب- مسدس
ترکیب امروزه اگر در این ترکیب ها تضمین
باشدآن راجزمسمطات میدانند. 9-مستزاد:آن است که
شاعردر آخر هر مصرع جمله ای کوتاه به
نثر مسجع بیاورد که بامصراع مربوط باشد.(سنایی-کمال خجندی)